1 szklanka miodu pszczelego, 4—5 szklanek mąki (najlepiej żytniej), 1 szklanka cukru, 2 jajka, 3—4 łyżeczki utłuczonych lub zmielonych przypraw (cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, pieprz angielski, wanilia), 1/2 szklanki oliwy lub 10 dag masła, migdały lub włoskie orzechy, 1 łyżeczka węglanu amonu (amoniak do ciasta).

Mąkę przesiać. Jajka umyć, wylać ich zawartość do donicy i utrzeć do białości z dodatkiem cukru. Miód lekko podrumienić. Węglan amonu wymieszać z kilkoma łyżkami zimnej wody. Przesianą mąkę wsypać do ubitych jajek (około 2′/s szklanki), wymieszać dodając równocześnie przestudzony miód i przyprawy korzenne. Wyrabiać drewnianą łyżka. Gdy składniki się połączą, dodać tłuszcz, doskonale wyrobić. W końcu dodać przygotowany węglan amonu. Wyłożyć na stolnicę jpodsypaną mąką, dodać tyle mąki, aby powstało ciasto o konsystencji ciasta kluskowego, zagnieść ręką. Zagniecione ciasto można owinąć szczelnie folią aluminiową i pozostawić na 24—48 godzin w chłodnej spiżarni lub w dolnej części domowej lodówki, ale także można je bezpośrednio po przyrządzeniu przygotowywać do pieczenia. Ciasto podzielić na 2—3 częś-cii i kolejno wałkować na grubość 2—3 mm. Z rozwałkowanego placka wycinać foremki .o różnorodnych kształtach, szklanką lub kieliszkiem drobne pierniczki. Na każdym można ułożyć połówkę włoskiego orzecha lub obrany ze skórki migdałek i lekko wcisnąć. Pierniczki układać na blasze wyłożonej folią aluminiową lub posmarowanej oliwą, piec wstawiając do nagrzanego piekarnika. Upieczone bez orzechów czy migdałów pierniki warto polukrować