Ale, zwróć uwagę, że to wszystko odbywa się w ciągu dnia. Jak dbamy o swoją urodę i zdrowie w nocy?

Dlaczego w nocy? Jak można troszczyć się o siebie samego podczas snu? Można, a nawet trzeba.

Oto kilka porad:

• zasypiaj przy otwartym oknie, jeśli warunki pogodowe sprzyjają temu, a jeśli nie, przynajmniej przewietrz pokój przed snem - więcej tlenu w powietrzu, to lepszy sen i przyjemniejsze zasypianie,
• śpij w możliwie wyciszonym otoczeniu – wszelkie hałasy, które zaatakują Cię, gdy śpisz, mają negatywny wpływ na Twój sen, nawet jeśli świadomie nie zdajesz sobie z tego sprawy,
• zadbaj o swoje łóżko: zainwestuj w profesjonalne materace do spania, pod materac połóż stelaż (nie, nie kilka sosnowych desek pospinanych taśmą, ale prawdziwy, sprężynujący, drewniany stelaż),
• jeśli nie śpisz samotnie, ale dzielisz łóżko z drugą osobą, która znacznie różni się od Ciebie wagą ciała, warto zastanowić się nad wyborem dwóch materacy na jedno łóżko, z których jeden materac ma twardość niższą (dla Ciebie), a drugi wyższą (dla tej osoby) – w ten sposób unikniecie sytuacji, gdy jedno z Was śpi na materacu o nieodpowiedniej twardości,
• nie ustawiaj grzejnika na maxa – optymalna temperatura snu to co najwyżej 21^C – nie podkręcaj jej wyżej - jeśli jest Ci chłodno, ubierz cieplejsza pidżamę, lub kup cieplejszą, zimową kołdrę.

To oczywiście zaledwie podstawowe wskazówki, jak dbać o siebie podczas snu. Ważnych czynników jest więcej. I warto zainteresować się tym okresem doby, podczas którego pozostajemy co prawda w stanie snu i braku świadomości, ale przecież to nie oznacza, że możemy pozwolić sobie, aby zaniedbać ten czas. Przeciwnie. Warto właśnie te osiem godzin każdej doby maksymalnie wykorzystać, aby zregenerować ciało i umysł, odświeżyć urodę, a rano obudzić się w świetnym humorze.

Jak to działa?

Zasada działania świetlika rurowego jest prosta. Światło nieboskłonu oraz promienie słoneczne są absorbowane przez kopułę zainstalowaną na dachu bądź ścianie. Dalej światło kierowane jest do rury światłonośnej wykonanej z najwyższej jakości materiału refleksyjnego o zwiększonym współczynniku odbicia. Następnie na zasadzie odbić lustrzanych światło przenoszone jest na rozpraszacz. Rozproszone światło wpada do pomieszczenia równomiernie je oświetlając, nie powodując przy tym refleksów na gładkich powierzchniach np. monitorów.

Dlaczego świetliki Eco Light Tunnel ?

- Świetliki tunelowe Eco Light Tunnel produkowane są w Polsce, posiadają konstrukcję przystosowaną do warunków klimatycznych Europy Środkowej.

- Świetliki Eco Light Tunnel spełniają wymogi Instytutu Techniki Budowlanej oraz Państwowego Instytutu Higieny.

- Dzięki zastosowaniu najnowszych technologii świetliki ze sztywną rurą UltraBright mogą doprowadzać bez większych strat światło nawet na odległość kilkunastu metrów od dachu. Jest to nieosiągalne dla rur giętkich.

- Kopuła świetlika znajduje się na podwyższeniu co zmniejsza zaleganie śniegu w zimie.

- Produkty Eco Light Tunnel posiadają wewnętrzną wentylację chroniącą przed zaparowaniem.

- System podwójnego rozpraszacza światła w specjalnej uszczelce zapobiega wychładzaniu bądź przegrzewaniu pomieszczeń.

- Produkt posiada siedmioletnią gwarancję na wszystkie elementy świetlika.
Więcej o świetlikach

Świetliki Eco Light Tunnel charakteryzują się wysoką trwałością i odpornością na warunki atmosferyczne, są łatwe w montażu, a ich eksploatacja nie wiąże się z żadnymi dodatkowymi kosztami. Można je instalować praktycznie na każdym rodzaju dachu również na dachach płaskich niezależnie od zastosowanego pokrycia. Sztywna rura światłonośna UltraBright zapewnia maksymalną transmisję światła. Pozwala to efektywnie wykorzystać nawet najmniejszą ilość światła wpadającego do świetlika. Konstrukcja świetlika jest dostosowana do warunków atmosferycznych występujących w europie środkowej. Podwójny, uszczelniany rozpraszacz gwarantuje wysoką wartość izolacji termicznej. Dzięki temu oświetlane pomieszczenie nie jest nadmiernie nagrzewane czy wychładzane, jak to ma miejsce w przypadku zastosowania okien bądź świetlików rurowych nie posiadających podwójnych, uszczelnianych rozpraszaczy.

I tu jak się okazuje prym wiedzie sauna sucha. Dlaczego? Z powodu temperatury, jaką się odznacza. Wskaźnik ciepła dochodzi w saunie fińskiej nieraz do 120 stopni Celsjusza, mało tego wilgotność w tym miejscu jest bardzo mała. Zatem wysoka temperatura w połączeniu z niskim poziomem nawilżenia powietrza jest powodem, dla którego tak silnie odczuwamy rozchodzącą się po całym ciele falę przyjemnego ciepła. Ponadto sauna fińska jest wspaniałym sposobem na wyrzucenie – i to wręcz dosłownie zbędnych produktów metabolizmu. Proces ten zachodzi przy wydzielanie wraz z potem toksyn z organizmu. Ponadto chodzenie do sauny przyczynia się do niwelowania dolegliwości związanych z bólem stawów, mięśni oraz procesami tworzenia się zakwasów. Jest to rozwiązanie dla tych osób, które wracają do ćwiczeń po dłużej przerwie od regularnych treningów.

Jednocześnie wskazana jest w rekonwalescencji sauna infrared jak i również powszechniej znana sauna parowa. Są to sauny charakteryzujące się niższą temperaturą, zatem można je użytkować codziennie, a dodatkowo każda z nich pozwala na rozluźnienie mięśni i podobnie jak sauna fińska wspomagają funkcjonowanie układu krążenia. Jak wiadomo – prawidłowe krążenie pociąga za sobą całą kaskadę reakcji, a przede wszystkim wiąże się z wydajniejszym rozprowadzaniem tlenu i składników odżywczych. Mięśni lepiej dotlenione i wzbogacone w ważne substancje pracują sprawniej i nie męczą się tak szybko. Zatem sauna jest dodatkowym wspomagaczem ciała przy wysiłku fizycznym i sprawdza się w swojej roli doskonale.

Mąkę przesiać. Jajka umyć. Mak sparzyć wrzątkiem poprzedniego dnia, pozostawić zalany wodą na co najmniej 12 godzin, po upływie tego czasu przecedzić. Odcedzony mak zemleć trzykrotnie w maszynce do mielenia mięsa, zaopatrzonej w sitko z małymi otworami (tzw. sitko pasztetowe). Zmielony mak wymieszać z cukrem, dodając około 1/2 szklanki przegotowanej wody, wymieszać. Ogrzewać, mieszając przez kilkanaście minut. Powinna powstać jednolita, dająca się łatwo rozsmarować masa. Wymieszać ją z olejkiem migdałowym. Drożdże rozetrzeć z dodatkiem 2 łyżek cukru, dodać około 1/2 szklanki letniego mleka i tyle mąki, żeby powstała masa o konsystencji gęstej śmietany, wymieszać i pozostawić w cieple do wyrośnięcia. Gdy masa podwoi swą objętość, dodać ubite z cukrem żółtka, cukier waniliowy i tyle mleka, by powstało gęste ciasto. Dodać szczyptę soli. Wyrabiać drewnianą łyżką lub robotem elektrycznym z przystawką w kształcie litery S. Gdy ciasto stanie się gładkie i elastyczne, dodać stopione masło, wyrabiać w dalszym ciągu do chwili, aż ciasto zacznie odstawać od łyżki i ścianek naczynia. Pozostawić do wyrośnięcia. Następnie podzielić ciasto na 3-4 porcje. Kolejno rozwałkowywać owalne placki grubości około 1/2 cm. Na placku rozsmarować masę makową, założyć do środka krótsze boki, zwinąć placek w ścisły rulon. Ostrożnie przenieść na wąską długą blaszkę, wyłożoną folią aluminiową lub posmarowaną tłuszczem i posypaną tartą bułką. Wstawić do piekarnika o temperaturze około 160°C. Upiec rumieniąc równomiernie. Upieczone strucle warto polukrować
lukrem waniliowym. Ostudzić w formach.

Drożdże rozetrzeć z 1—2 łyżkami cukru, rozprowadzić mlekiem (około 1/2 szklanki), dodać 3—4 łyżki mąki, wymieszać. Powinna powstać masa o
konsystencji gęstej śmietany. Przykryć, pozostawić w cieple. Żółtka utrzeć do białości z cukrem, dodać do rozczynu w chwili, gdy podwoi objętość. Równocześnie dodać resztę mąki i zapach oraz w miarę potrzeby nieco mleka. Naczynie z oliwą wstawić do podgrzanej wody. Ciasto wyrobić drewnianą łyżką lub ręką. Pod koniec wyrabiania dodać letnią oliwę. Wyrabiać tak długo, aż ciasto zacznie odstawać od ręki czy łyżki i ścianek naczynia. Ponownie pozostawić do wyrośnięcia. Podłużne foremki wyłożyć folią aluminiową lub posmarować tłuszczem. Wyrośnięte ciasto podzielić na 4—5 porcji. Każdą rozwałkować na grubość około 1/2 cm, formując prostokąt. Posmarować powidłami lub nisko-cukrowym dżemem. Amatorzy mogą posypać orzechami. Krótsze boki ciasta założyć do środka, a następnie zwinąć ściśle wzdłuż dłuższego boku. Uformowaną struclę ułożyć w foremce. Pozostawić do wyrośnięcia. Upiec wstawiając do piekarnika o temperaturze około 160°C. Ostudzić w foremkach. Upieczone strucle można polukrować białym lukrem.

Mąkę przesiać. Drożdże rozetrzeć z cukrem, rozprowadzić kilkoma łyżkami mleka, dodać 2 łyżki mąki, wymieszać i pozostawić w cieple do wyrośnięcia. Żółtka ubić z cukrem do białości, masło stopić. Wyrośnięte drożdże połączyć z mąką, dodać utarte żółtka, cukier waniliowy i stopione masło. Wymieszać wszystkie składniki i dokładnie wyrobić drewnianą łyżką. Gdy ciasto zacznie odstawać od łyżki i ścianek naczynia, należy przerwać wyrabianie. Naczynie z ciastem przykryć i pozostawić w cieple do wyrośnięcia. W tym czasie opłukać migdały i sparzyć wrzącą wodą. Pozostawić na kilkanaście minut, po czym obrać ze skórki i przepuścić przez maszynkę do mielenia migdałów lub utrzeć w donicy na masę. Przygotowane migdały ucierać, dodając stopniowo cukier (20 dag) i białka. Wyrośnięte ciasto rozwałkować na grubość około 1/2 cm, prostokątny placek posmarować masą migdałową. Brzegi ciasta nie powinny być pokryte masą. Założyć krótsze boki placka, a następnie ściśle zwinąć wzdłuż dłuższego boku. Uformowaną struclę można owinąć folią aluminiową lub pergaminem posmarowanym masłem albo bez owijania ułożyć w wyłożonej
folią wąskiej foremce zwanej keksówką. Pozostawić do wyrośnięcia. Gdy ciasto podwoi swą objętość, wstawić do piekarnika, upiec rumieniąc na jasnozłoty kolor. Wystudzić w foremce. Można polukrować.

Mąkę przesiać. Drożdże rozetrzeć z łyżką cukru, rozprowadzić letnim mlekiem, dodać 2—3 łyżki mąki, wymieszać. Powinna powstać masa o konsystencji gęstej śmietany. Pozostawić w cieple do wyrośnięcia. Żółtka utrzeć z cukrem i włożyć do zarobionego ciasta wówczas, gdy podwoi swą objętość, równocześnie dodać pozostałą mąkę i nieco mleka. Wyrabiać ciasto drewnianą łyżką, a gdy składniki się połączą, dodać letnie stopione masło lub margarynę „Vita” (ewentualnie z nieco podgrzaną oliwą) i zapach waniliowy oraz szczyptę soli. Wyrabiać tak długo, aż ciasto zacznie odstawać od łyżki i ścianek naczynia. Ponownie pozostawić do wyrośnięcia. Dużą blachę posmarować masłem czy oliwą albo wyłożyć folią aluminiową, Śliwki umyć, osaczyć, osuszyć, wydrylować krojąc każdą wzdłuż na pół.
Wyrośnięte ciasto wyłożyć na blachę, rozprowadzić równomiernie, wyrównać powierzchnię. Przygotowane śliwki ułożyć rzędami, ściśle połówka przy połówce na powierzchni ciasta, przekrojem ku górze, lekko przycisnąć, żeby się nieco zagłębiły w cieście. Przygotowany placek raz jeszcze pozostawić do wyrośnięcia w cieple. Gdy podrośnie, wstawić do piekarnika o temperaturze około 160°C. Upiec lekko rumieniąc na jasnozłoty kolor. Upieczone ciasto pozostawić w formie do ostygnięcia. Zimne posypać cukrem-pudrem z zapachem waniliowym. Kroić w kwadraty. Podawać z dodatkiem płynnej lub ubitej śmietanki.

Mąkę przesiać. Drożdże rozetrzeć z łyżką cukru, rozprowadzić letnim mlekiem, dodać 2—3 łyżki mąki, wymieszać. Powinna powstać masa o konsystencji gęstej śmietany. Pozostawić w cieple do wyrośnięcia. Żółtka utrzeć z cukrem i włożyć do zarobionego ciasta wówczas, gdy podwoi swą objętość, równocześnie dodać pozostałą mąkę i nieco mleka. Wyrabiać ciasto drewnianą łyżką, a gdy składniki się połączą, dodać letnie stopione masło lub margarynę „Vita” (ewentualnie z nieco podgrzaną oliwą) i zapach waniliowy oraz szczyptę soli. Wyrabiać tak długo, aż ciasto zacznie odstawać od łyżki i ścianek naczynia. Ponownie pozostawić do wyrośnięcia. Dużą blachę posmarować masłem czy oliwą albo wyłożyć folią aluminiową, Śliwki umyć, osaczyć, osuszyć, wydrylować krojąc każdą wzdłuż na pół.
Wyrośnięte ciasto wyłożyć na blachę, rozprowadzić równomiernie, wyrównać powierzchnię. Przygotowane śliwki ułożyć rzędami, ściśle połówka przy połówce na powierzchni ciasta, przekrojem ku górze, lekko przycisnąć, żeby się nieco zagłębiły w cieście. Przygotowany placek raz jeszcze pozostawić do wyrośnięcia w cieple. Gdy podrośnie, wstawić do piekarnika o temperaturze około 160°C. Upiec lekko rumieniąc na jasnozłoty kolor. Upieczone ciasto pozostawić w formie do ostygnięcia. Zimne posypać cu-krem-pudrem z zapachem waniliowym. Kroić w kwadraty. Podawać z dodatkiem płynnej lub ubitej śmietanki.

Mąkę przesiać. Jajka umyć, wylewać kolejno ze skorupek do miseczki. Mleko zagotować. Mąkę wsypać do miski, uformować dołek, wlać 1/2 szklanki wrzącego mleka, wymieszać z mąką drewnianą łyżką, ostudzić. Drożdże rozetrzeć z cukrem, gdy się upłynnią, wlać do ostudzonej mąki, wymieszać. Jajka ubić na parze z cukrem, włożyć do ciasta, dodając jednocześnie około 40 kropli zapachu waniliowego lub lepiej cukier waniliowy (2 opakowania), wyrobić ciasto. Pod koniec wyrabiania dodać letni, stopiony tłuszcz. Doskonale wyrobione ciasto pozostawić w cieple do wyrośnięcia. Mąkę na kruszonkę przesiać, dodać tłuszcz, cukier i cukier waniliowy, siekać nożem na stolnicy do czasu, aż utworzy się jak gdyby drobna zacierka. Mak sparzyć wrzącą wodą, pozostawić na parę godzin, najlepiej na noc, odcedzić, zemleć trzykrotnie w maszynce do mięsa, włożyć do rondla, dodać cukier (20 dag, a jeśli możemy, to nawet 40 dag). Podgrzewać, mieszając drewnianą łyżką (w rondlu ustawionym na najmniejszym płomieniu, na płycie ochronnej). W trakcie podgrzewania mak ściemnieje, cukier powinien się całkowicie rozpuścić. Mak ostudzić, dodać kilka kropli olejku migdałowego, wymieszać. Można dodatkowo lekko zaromatyzować zapachem waniliowym. 2 tortownice wyłożyć folią aluminiową lub posmarować tłuszczem. Z ciasta uformować na każdej tortownicy placek. Posypać placek kruszonką lub ułożyć na nim grubą warstwę maku. W przypadku zastosowania masy makowej trzeba na jej powierzchni uformować kratkę z pokrojonego w paski, cienko rozwałkowanego ciasta. Pozostawić do wyrośnięcia. Upiec wstawiając do ogrzanego piekarnia, rumieniąc na złoty kolor. Ostudzić w formie.

Mąkę przesiać. Jajka umyć, oddzielić żółtka. Drożdże rozetrzeć z cukrem, dodać parę łyżek letniego mleka i tyle mąki, aby powstało ciasto o konsystencji gęstej śmietany. Przykryć, pozostawić do wyrośnięcia. Żółtka utrzeć z dodatkiem 4—5 łyżek cukru. Naczynie z tłuszczem wstawić do podgrzanej wody, lekko ogrzać. Gdy rozczyn podwoi swą objętość, dodać resztę mąki, letniego mleka i ubite żółtka oraz szczyptę soli. Wyrobić ciasto dokładnie, wybijając drewnianą łyżką. Gdy wszystkie składniki się połączą, dodać tłuszcz, wyrabiać do czasu, aż ciasto zacznie odstawać od łyżki. Wymieszać z pianą z białek. Przykryć, pozostawić w cieple do wyrośnięcia. Okrągłą dużą tortownicę lub pojemnik prodiża posmarować oliwą lub wyłożyć folią aluminiową. Wyrośnięte ciasto nabierać dużą łyżką, kłaść na dłoni dobrze natłuszczonej oliwą, uformować wgłębienie, w które trzeba włożyć łyżeczkę powideł lub nieco róży, zlepić formując kulę, posmarować oliwą lub lepiej masłem. Uformowane kule układać jedna obok drugiej (powinny do siebie przylegać) w przygotowanej tortownicy, napełniając naczynie starannie. Pozostawić do ponownego wyrośnięcia. Upiec, rumieniąc na jasnozłoty kolor. Buchta powinna się piec około 30—40 minut. Upieczone ciasto pozostawić na około 20 minut w formie, po czym wyłożyć na okrągły półmisek, posypać przez sitko cukrem-pudrem z zapachem wanilii. Spożywać ciepłe, podając oddzielnie śmietanę.